โทรศัพท์ในฉากนี้คือตัวดำเนินเรื่องที่สำคัญมาก ทั้งสายที่โทรเข้ามาตอนกำลังจะจูบ และสายที่นางเอกพยายามจะโทรหาเพื่อนแต่ถูกขัดจังหวะ มันสร้างความดราม่าได้เก่งมาก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มันเหมือนนาฬิกาเตือนภัยที่คอยบอกว่าความลับกำลังจะถูกเปิดเผย ความกดดันในฉากนี้ทำออกมาได้ดีมาก ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดู ใจเต้นในช่วงเยาว์ ในเวอร์ชั่นระทึกขวัญ
ชอบการแสดงออกทางสีตามากๆ โดยเฉพาะฉากที่พระเอกมองนางเอกตอนเธอหลับ และฉากที่นางเอกมองกระจกขณะโทรคุย มันสื่ออารมณ์ได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเลย สายตาที่กังวล สายตาที่หวาดระแวง มันบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดแล้ว การแสดงระดับนี้หาชมได้ยากจริงๆ ทำให้เรารู้สึกอินไปกับตัวละครมาก เหมือนดู ใจเต้นในช่วงเยาว์ ที่ทุกสายตามีความหมาย
ฉากจูบตอนต้นเรื่องนี่คือจิกหมอนมาก แต่พอโทรศัพท์ดังปุ๊บ อารมณ์โรแมนติกก็หายไปทันที กลายเป็นความตึงเครียดแทน การเปลี่ยนอารมณ์จากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ทำให้คนดูต้องลุ้นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพระเอกถึงต้องรีบปิดโทรศัพท์ มันมีปมอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังความหวานนี้กันนะ ดูแล้วอยากติดตามต่อทันที เหมือน ใจเต้นในช่วงเยาว์ ที่มีปมให้แก้ตลอด
ฉากในร้านเสื้อผ้าไม่ได้มีไว้แค่ให้ดูสวยอย่างเดียว แต่มันคือสถานที่สำหรับการซ่อนตัวและการวางแผนด้วย การที่นางเอกต้องเปลี่ยนชุดและพยายามโทรหาเพื่อนโดยไม่ให้พระเอกรู้ มันสร้างความตื่นเต้นได้ดีมาก ฉากที่เพื่อนสาวพยายามส่องดูจากข้างนอกก็ยิ่งเพิ่มความฮาและความลุ้นระทึกเข้าไปอีก ดูแล้วสนุกมาก ไม่ต่างจาก ใจเต้นในช่วงเยาว์ ที่มีฉากไล่ล่ากัน
สงสารเพื่อนสาวที่อยู่ข้างนอกจริงๆ พยายามจะถ่ายรูปคู่รักแต่ดันมาเจอฉากแบบนี้เข้าให้ ได้แต่ยืนทำหน้าตกใจมองผ่านกระจก มันตลกและน่าสงสารไปพร้อมกัน การแสดงสีหน้าของเพื่อนสาวนี่คือเรียลมาก เหมือนเราที่ไปเป็นเพื่อนแล้วต้องมานั่งรอแบบไร้จุดหมาย ดูแล้วนึกถึงบรรยากาศใน ใจเต้นในช่วงเยาว์ ที่มีเพื่อนคอยเป่าหูตลอด