ชอบฉากที่เปลี่ยนจากหญิงสาวในชุดราตรีมาเป็นนักธุรกิจสาวในชุดสูทสีดำ นั่งทำงานดึกดื่นในออฟฟิศหรู แสงสีฟ้าตัดกับสีหน้าเคร่งเครียดของเธอได้ดีมาก มันสื่อถึงภาระและความกดดันที่เธอต้องแบกรับ การรับโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากคนเดิมยิ่งตอกย้ำว่าชีวิตเธอไม่ง่ายเลยจริงๆ
ตัวละคร ลู่ เหวินเทา ที่มาในลุคผมสีทองกับสูทเท่ๆ ดูมีเสน่ห์แบบร้ายลึก ฉากที่เขาหยิบเงินปึกใหญ่จากลิ้นชักแล้ววางบนโต๊ะคุยกับลูกน้อง แสดงให้เห็นถึงอำนาจและบารมีที่เขาครอบครอง เป็นตัวละครที่ดูอันตรายแต่ก็ดึงดูดให้ติดตามเรื่องราวของเขาใน เปลี่ยนเท็จเป็นจริง ปั้นอาณาจักรธุรกิจ อย่างมาก
พล็อตเรื่องขับเคลื่อนด้วยการโทรหากันจริงๆ นะ แค่เสียงเรียกเข้าจากชื่อ ลู่ เหวินเทา ก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที นางเอกดูอึดอัดมากเวลาต้องรับสาย ส่วนพระเอกก็ดูจริงจังทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ มันสร้างความสงสัยว่าบทสนทนาเหล่านั้นเกี่ยวกับอะไรกันแน่ ดูแล้วลุ้นตามทุกฉาก
ฉากในออฟฟิศที่พระเอกผมทองนั่งอ่านเอกสารแล้วมีชายชุดดำยืนอยู่ด้านหลัง ช่างดูมีอำนาจและน่าเกรงขาม แสงสีม่วงในฉากนี้ช่วยเสริมบรรยากาศของความลึกลับได้ดีมาก การที่เขามองเอกสารแล้ววางลงอย่างเย็นชา บ่งบอกถึงการตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญต่อเนื้อเรื่อง
การแสดงของนางเอกในเรื่องนี้ละเอียดอ่อนมาก โดยเฉพาะฉากที่เธอนั่งคนเดียวในรถแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาที่ว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยความคิด มันบอกเล่าเรื่องราวความเหนื่อยล้าและความโดดเดี่ยวได้ดีโดยไม่ต้องใช้คำพูดเลย เป็นฉากที่กินใจคนดูอย่างเราจริงๆ