แก้วไวน์ครึ่งใบอยู่ตรงหน้าซูชิงโม่ แต่เธอไม่แตะเลยแม้แต่นิ้วเดียว... บางครั้งการไม่ดื่มก็เจ็บกว่าการดื่มจนหมด ทุกอย่างในโต๊ะยังสมบูรณ์แบบ แต่หัวใจเธอแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอทำฉันเสียใจ เพราะรู้ดีว่าเขาไม่เคยมองเธอจริงๆ 💔
เสียงโทรศัพท์ดังในห้องมืด... ยานเสี่ยวหมู่รับสายด้วยรอยยิ้มที่พยายามเก็บไว้ แต่ดวงตา她说ไม่ได้ ความหวังมักมาพร้อมกับความเจ็บปวดเสมอ เธอทำฉันเสียใจ เพราะรู้ว่าคนที่โทรมาไม่ใช่คนที่เธอรอ 📞
กรอบรูปคู่บนตู้ข้างเตียงถูกพลิกคว่ำลงอย่างเบามือ... ไม่ใช่การโกรธ แต่คือการยอมรับว่าบางสิ่งจบแล้ว แสงไฟข้างเตียงยังสว่าง แต่ความร้อนในห้องหายไปแล้ว เธอทำฉันเสียใจ เพราะรู้ว่าเขาไม่เคยลืมภาพเก่าแม้จะเดินจากไปแล้ว 🖼️
เธอเดินออกจากห้องอาหารด้วยชุดสีชมพูที่ยังคงดูสง่างาม แม้หัวใจจะแหลกสลาย... การไม่เปลี่ยนชุดคือการไม่ยอมรับว่าเกมจบแล้ว เธอทำฉันเสียใจ เพราะยังคงใส่ชุดเดิมไว้เพื่อรอใครบางคนที่ไม่มีวันกลับ 🌸
มือซูชิงโม่กำแน่นใต้โต๊ะขณะยิ้มให้เขา... ความเจ็บปวดไม่ต้องพูด แค่เห็นการกระตุกของนิ้วก็รู้ว่าเธอกำลังฝืนตัวเองอย่างไร เธอทำฉันเสียใจ เพราะรู้ดีว่าความสุขที่แสดงออกคือความเศร้าที่ซ่อนไว้ดีที่สุด ✨