ความตายที่ตามล่า
ปฏิบัติการกู้ภัย ความลับใต้ผ้าพันแผลและรูปบนแก้ว
เมื่อไฟลุกโชนกลางถนนในยามเย็นที่ฟ้ามืดครึ้ม ควันดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไร้ทิศทาง รถบรรทุกสีแดงจอดติดกับรถยนต์เก๋งสีขาวที่พลิกคว่ำข้างทาง ดูเหมือนจะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงจนทำให้เกิดเปลวไฟขนาดใหญ่ตรงกลางถนน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือความสับสนของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ — ชายหนุ่มผมสั้นในแจ็คเก็ตสีเข้มชื่อเฉินเจียหยู กำลังดึงผู้หญิงวัยกลางคนในชุดเชิ้ตสีม่วงลายดอกไม้แบบจีนโบราณออกจากบริเวณอันตรายด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่ได้แค่ดึงเธอไว้เท่านั้น แต่ยังใช้มือทั้งสองข้างจับแขนเธอแน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปแม้เพียงวินาทีเดียว เธอจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แทบจะควบคุมไม่ได้ ขณะที่ผู้หญิงคนนั้น — ซึ่งเราเรียกเธอว่าคุณนายหลิว — กำลังร้องไห้ด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาเบิกกว้าง ปากเปิดกว้างเหมือนกำลังตะโกนอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต เธอกลับไม่พยายามหนีหรือผลักเขาออก กลับยิ่งดึงแขนเขาไว้แน่นขึ้น ราวกับว่าเขาคือเสาหลักเดียวที่ยังเหลืออยู่ในโลกที่พังทลายไปแล้ว ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงอีกคนในชุดสีขาวสะอาดตา ชื่อหลี่เสวียน ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความตกใจ แต่ไม่ใช่แบบเดียวกับคุณนายหลิว เธอดูเหมือนจะรู้บางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ เธอมองเฉินเจียหยูด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความสงสารและความหวาดกลัว แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างระมัดระวัง แต่ก่อนที่จะถึงจุดที่ทั้งสองจะได้สัมผัสกัน ชายอีกคนในเสื้อยืดสีดำที่มีหูฟังคล้องคอ ชื่อจางเหวิน โผล่ออกมาจากด้านข้างและจับแขนหลี่เสวียนไว้ทันที เขาพูดบางอย่างด้วยเสียงต่ำ แต่ไม่ได้ยินชัดว่าพูดว่าอะไร ท่าทางของเขาดูจริงจังมาก ราวกับว่าเขาไม่ต้องการให้หลี่เสวียนเข้าใกล้เฉินเจียหยูในตอนนี้ ความตึงเครียดในฉากนี้ไม่ได้มาจากไฟไหม้หรือรถพลิกคว่ำ แต่มาจากความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างคนทั้งสี่คนนี้ ซึ่งดูเหมือนจะมีประวัติร่วมกันที่ลึกซึ้งกว่าที่ตาเห็น จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปสู่ยามค่ำคืนในบ้านหลังหนึ่ง แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ สาดลงบนหน้าต่างไม้ที่มีใบไม้คลุมบางๆ ดูเหมือนจะเป็นบ้านที่อยู่ในเขตชนบทหรือชานเมือง ภายในห้องนอน เฉินเจียหยูและหลี่เสวียนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่ไม่ได้นอนกอดกันอย่างมีความสุข กลับกัน เขาเอนตัวขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง ขณะที่เธอหลับอย่างสงบ แต่ใบหน้าของเธอแสดงถึงความเครียดแม้ในขณะหลับ ดูเหมือนว่าเธอฝันร้ายอยู่ แล้วเฉินเจียหยูก็มองไปที่ข้อมือของเธอที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้าพันแผลบางๆ แล้วมีรอยแผลเป็นเล็กๆ อยู่รอบๆ บริเวณนั้น เขาใช้นิ้วสัมผัสเบาๆ ราวกับกำลังตรวจสอบว่าแผลนั้นยังคงปลอดภัยหรือไม่ แต่แล้วเขาก็หยุด มือของเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างด้านนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม จากนั้นภาพก็สลับไปยังฉากที่มืดสนิท แสงเพียงเล็กน้อยส่องลงมาจากด้านบน ทำให้เห็นเด็กหญิงอายุประมาณ 8-10 ขวบ ชื่อหลินเสวี่ยน ยืนอยู่กลางห้องที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เธอสวมชุดกระโปรงสีครีมกับเสื้อเชิ้ตสีขาว มีโบว์สีขาวผูกที่ผมข้างขวา และมีดอกไม้สีขาวติดที่หน้าอก เธอไม่ได้ยิ้ม แต่ใบหน้าของเธอดูเศร้าและกลัวอย่างลึกซึ้ง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ราวกับเห็นบางสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เฉินเจียหยูปรากฏตัวขึ้นจากด้านข้าง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกเหมือนก่อน กลับกัน เขาดูสงบ แต่ในความสงบมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ เขาค่อยๆ เดินเข้าหาหลินเสวี่ยน แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกไป แต่ก่อนที่จะแตะตัวเธอได้ เธอก็หันหลังหนีไปอย่างรวดเร็ว แล้วหายไปในความมืด ขณะที่เฉินเจียหยูยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยมือที่ยื่นออกไปและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสูญเสีย สิ่งที่น่าสนใจคือ หลังจากนั้นไม่นาน ภาพก็กลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง แต่คราวนี้เฉินเจียหยูไม่ได้นั่งอยู่ข้างเตียง แต่เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูห้องน้ำ ขณะที่หลี่เสวียนยังคงนอนหลับอยู่ แต่แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ดูเหมือนว่าเธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกที่บอกว่าเขาไม่อยู่ข้างๆ อีกแล้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล และเมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออก เราก็เห็นคุณนายหลิวยืนอยู่ข้างใน กำลังถือแก้วกาแฟสีขาวที่มีรูปภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งพิมพ์ไว้บนผิวแก้ว — คือหลินเสวี่ยน คุณนายหลิวไม่ได้พูดอะไรเลย เธอแค่จ้องมองแก้วนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและคิดถึง แล้วค่อยๆ หมุนแก้วให้เราเห็นภาพของเด็กหญิงที่ยิ้มอย่างสดใสในวันที่อากาศดี แต่ในภาพนั้นมีบางอย่างที่แปลก — ดูเหมือนว่ามีเงาของคนอีกคนยืนอยู่ข้างหลังเด็กหญิง แต่ไม่ชัดเจนพอที่จะระบุได้ว่าเป็นใคร ปฏิบัติการกู้ภัยในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่บนถนนที่ไฟลุกโชน แต่ยังเกิดขึ้นในหัวใจของคนที่ยังไม่สามารถปล่อยวางอดีตได้ คุณนายหลิวไม่ได้แค่สูญเสียลูกสาวของเธอในเหตุการณ์ที่ไม่ทราบสาเหตุ แต่เธอยังสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปด้วย บางครั้งเธอจำได้ว่าหลินเสวี่ยนยังมีชีวิตอยู่ บางครั้งเธอก็จำได้ว่าลูกสาวของเธอเสียชีวิตไปแล้วในวันที่ฝนตกหนัก ความขัดแย้งนี้ทำให้เธอไม่สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างปกติ เธอจึงเริ่มทำสิ่งแปลกๆ เช่น การล้างแก้วที่มีรูปของลูกสาวทุกคืน แม้จะไม่ได้ใช้ แม้จะไม่ได้ใส่น้ำ แต่เธอทำเพื่อให้รู้สึกว่าลูกสาวของเธอยังอยู่ใกล้ๆ ตัวเธอเสมอ ขณะที่เฉินเจียหยู ซึ่งเคยเป็นคนที่ closest กับหลินเสวี่ยนมากที่สุด ก็กลายเป็นคนที่ต้องแบกรับความผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียว เขาไม่ได้บอกใครว่าในวันที่เกิดเหตุ เขาเคยพยายามกู้ภัยเธอ แต่ล้มเหลว เขาไม่ได้บอกว่าเขาเห็นอะไรในวันนั้น หรือทำไมเขาถึงยังมีรอยแผลเป็นที่ข้อมือที่ไม่เคยหายไปแม้เวลาจะผ่านไปหลายปี ปฏิบัติการกู้ภัยที่แท้จริงจึงไม่ใช่การดับไฟหรือช่วยคนออกจากรถที่พลิกคว่ำ แต่คือการพยายามดึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงอีกครั้ง หลี่เสวียนพยายามทำเช่นนั้นกับเฉินเจียหยู ขณะที่จางเหวินพยายามทำเช่นนั้นกับหลี่เสวียน แต่ทุกคนก็ติดอยู่ในวงจรของความทรงจำที่ไม่สามารถลบล้างได้ บางครั้งการกู้ภัยที่สำเร็จที่สุดคือการยอมรับว่าเราไม่สามารถกู้คืนสิ่งที่สูญเสียไปได้ แต่เราสามารถสร้างความหมายใหม่ให้กับสิ่งที่เหลืออยู่ได้ ในฉากสุดท้าย เราเห็นคุณนายหลิวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ แสงจากหลอดไฟสีเหลืองอ่อนส่องลงบนใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอถือแก้วไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ ยกขึ้นดื่ม แต่ไม่มีอะไรอยู่ในแก้วเลย เธอแค่ทำท่าทางเหมือนกำลังดื่ม ราวกับว่าในแก้วนั้นมีน้ำที่สามารถล้างความเจ็บปวดของเธอได้ แล้วเธอก็พูดเบาๆ ว่า “ลูก...แม่ยังจำได้ทุกอย่าง” คำพูดนั้นไม่ได้ส่งถึงใครโดยเฉพาะ แต่ส่งไปยังความว่างเปล่าที่เคยมีหลินเสวี่ยนอยู่ ปฏิบัติการกู้ภัยครั้งนี้จึงยังไม่จบ ตราบใดที่ยังมีคนที่ยังไม่สามารถปล่อยมือจากอดีตได้ ความหวังในการฟื้นฟูจิตใจก็ยังคงมีอยู่ แม้จะดูเล็กน้อยและอ่อนแอ แต่ก็ยังไม่ดับสนิท
ปฏิบัติการกู้ภัย ไฟลุกท่วมถนนและเงาในห้องนอน
เมื่อไฟลุกโชนกลางถนนยามเย็น ควันดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้าอย่างน่ากลัว รถบรรทุกสีแดงจอดติดกับรถยนต์เก๋งสีขาวที่พลิกคว่ำข้างทาง ดูเหมือนจะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงจนทำให้เกิดเปลวไฟขนาดใหญ่ตรงกลางถนน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือความสับสนของคนที่อยู่ในเหตุการณ์ — ชายหนุ่มผมสั้นในแจ็คเก็ตสีเข้มชื่อเฉินเจียหยู กำลังดึงผู้หญิงวัยกลางคนในชุดเชิ้ตสีม่วงลายดอกไม้แบบจีนโบราณออกจากบริเวณอันตรายด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่ได้แค่ดึงเธอไว้เท่านั้น แต่ยังใช้มือทั้งสองข้างจับแขนเธอแน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือไปแม้เพียงวินาทีเดียว เธอจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แทบจะควบคุมไม่ได้ ขณะที่ผู้หญิงคนนั้น — ซึ่งเราเรียกเธอว่าคุณนายหลิว — กำลังร้องไห้ด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาเบิกกว้าง ปากเปิดกว้างเหมือนกำลังตะโกนอะไรบางอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิต เธอกลับไม่พยายามหนีหรือผลักเขาออก กลับยิ่งดึงแขนเขาไว้แน่นขึ้น ราวกับว่าเขาคือเสาหลักเดียวที่ยังเหลืออยู่ในโลกที่พังทลายไปแล้ว ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงอีกคนในชุดสีขาวสะอาดตา ชื่อหลี่เสวียน ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความตกใจ แต่ไม่ใช่แบบเดียวกับคุณนายหลิว เธอดูเหมือนจะรู้บางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ เธอมองเฉินเจียหยูด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความสงสารและความหวาดกลัว แล้วเธอก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างระมัดระวัง แต่ก่อนที่จะถึงจุดที่ทั้งสองจะได้สัมผัสกัน ชายอีกคนในเสื้อยืดสีดำที่มีหูฟังคล้องคอ ชื่อจางเหวิน โผล่ออกมาจากด้านข้างและจับแขนหลี่เสวียนไว้ทันที เขาพูดบางอย่างด้วยเสียงต่ำ แต่ไม่ได้ยินชัดว่าพูดว่าอะไร ท่าทางของเขาดูจริงจังมาก ราวกับว่าเขาไม่ต้องการให้หลี่เสวียนเข้าใกล้เฉินเจียหยูในตอนนี้ ความตึงเครียดในฉากนี้ไม่ได้มาจากไฟไหม้หรือรถพลิกคว่ำ แต่มาจากความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างคนทั้งสี่คนนี้ ซึ่งดูเหมือนจะมีประวัติร่วมกันที่ลึกซึ้งกว่าที่ตาเห็น จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปสู่ยามค่ำคืนในบ้านหลังหนึ่ง แสงไฟสีฟ้าอ่อนๆ สาดลงบนหน้าต่างไม้ที่มีใบไม้คลุมบางๆ ดูเหมือนจะเป็นบ้านที่อยู่ในเขตชนบทหรือชานเมือง ภายในห้องนอน เฉินเจียหยูและหลี่เสวียนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน แต่ไม่ได้นอนกอดกันอย่างมีความสุข กลับกัน เขาเอนตัวขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง ขณะที่เธอหลับอย่างสงบ แต่ใบหน้าของเธอแสดงถึงความเครียดแม้ในขณะหลับ ดูเหมือนว่าเธอฝันร้ายอยู่ แล้วเฉินเจียหยูก็มองไปที่ข้อมือของเธอที่ถูกห่อไว้ด้วยผ้าพันแผลบางๆ และมีรอยแผลเป็นเล็กๆ อยู่รอบๆ บริเวณนั้น เขาใช้นิ้วสัมผัสเบาๆ ราวกับกำลังตรวจสอบว่าแผลนั้นยังคงปลอดภัยหรือไม่ แต่แล้วเขาก็หยุด มือของเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองหน้าต่างด้านนอกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม จากนั้นภาพก็สลับไปยังฉากที่มืดสนิท แสงเพียงเล็กน้อยส่องลงมาจากด้านบน ทำให้เห็นเด็กหญิงอายุประมาณ 8-10 ขวบ ชื่อหลินเสวี่ยน ยืนอยู่กลางห้องที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เธอสวมชุดกระโปรงสีครีมกับเสื้อเชิ้ตสีขาว มีโบว์สีขาวผูกที่ผมข้างขวา และมีดอกไม้สีขาวติดที่หน้าอก เธอไม่ได้ยิ้ม แต่ใบหน้าของเธอดูเศร้าและกลัวอย่างลึกซึ้ง ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ราวกับเห็นบางสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น เฉินเจียหยูปรากฏตัวขึ้นจากด้านข้าง แต่คราวนี้เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนกเหมือนก่อน กลับกัน เขาดูสงบ แต่ในความสงบมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ เขาค่อยๆ เดินเข้าหาหลินเสวี่ยน แล้วค่อยๆ ยื่นมือออกไป แต่ก่อนที่จะแตะตัวเธอได้ เธอก็หันหลังหนีไปอย่างรวดเร็ว แล้วหายไปในความมืด ขณะที่เฉินเจียหยูยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยมือที่ยื่นออกไปและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสูญเสีย สิ่งที่น่าสนใจคือ หลังจากนั้นไม่นาน ภาพก็กลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง แต่คราวนี้เฉินเจียหยูไม่ได้นั่งอยู่ข้างเตียง แต่เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูห้องน้ำ ขณะที่หลี่เสวียนยังคงนอนหลับอยู่ แต่แล้วเธอก็ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน ดูเหมือนว่าเธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกที่บอกว่าเขาไม่อยู่ข้างๆ อีกแล้ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล และเมื่อเขาเปิดประตูห้องน้ำออก เราก็เห็นคุณนายหลิวยืนอยู่ข้างใน กำลังถือแก้วกาแฟสีขาวที่มีรูปภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งพิมพ์ไว้บนผิวแก้ว — คือหลินเสวี่ยน คุณนายหลิวไม่ได้พูดอะไรเลย เธอแค่จ้องมองแก้วนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและคิดถึง แล้วค่อยๆ หมุนแก้วให้เราเห็นภาพของเด็กหญิงที่ยิ้มอย่างสดใสในวันที่อากาศดี แต่ในภาพนั้นมีบางอย่างที่แปลก — ดูเหมือนว่ามีเงาของคนอีกคนยืนอยู่ข้างหลังเด็กหญิง แต่ไม่ชัดเจนพอที่จะระบุได้ว่าเป็นใคร ปฏิบัติการกู้ภัยในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่บนถนนที่ไฟลุกโชน แต่ยังเกิดขึ้นในหัวใจของคนที่ยังไม่สามารถปล่อยวางอดีตได้ คุณนายหลิวไม่ได้แค่สูญเสียลูกสาวของเธอในเหตุการณ์ที่ไม่ทราบสาเหตุ แต่เธอยังสูญเสียความทรงจำบางส่วนไปด้วย บางครั้งเธอจำได้ว่าหลินเสวี่ยนยังมีชีวิตอยู่ บางครั้งเธอก็จำได้ว่าลูกสาวของเธอเสียชีวิตไปแล้วในวันที่ฝนตกหนัก ความขัดแย้งนี้ทำให้เธอไม่สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้อย่างปกติ เธอจึงเริ่มทำสิ่งแปลกๆ เช่น การล้างแก้วที่มีรูปของลูกสาวทุกคืน แม้จะไม่ได้ใช้ แม้จะไม่ได้ใส่น้ำ แต่เธอทำเพื่อให้รู้สึกว่าลูกสาวของเธอยังอยู่ใกล้ๆ ตัวเธอเสมอ ขณะที่เฉินเจียหยู ซึ่งเคยเป็นคนที่ closest กับหลินเสวี่ยนมากที่สุด ก็กลายเป็นคนที่ต้องแบกรับความผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียว เขาไม่ได้บอกใครว่าในวันที่เกิดเหตุ เขาเคยพยายามกู้ภัยเธอ แต่ล้มเหลว เขาไม่ได้บอกว่าเขาเห็นอะไรในวันนั้น หรือทำไมเขาถึงยังมีรอยแผลเป็นที่ข้อมือที่ไม่เคยหายไปแม้เวลาจะผ่านไปหลายปี ปฏิบัติการกู้ภัยที่แท้จริงจึงไม่ใช่การดับไฟหรือช่วยคนออกจากรถที่พลิกคว่ำ แต่คือการพยายามดึงคนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงอีกครั้ง หลี่เสวียนพยายามทำเช่นนั้นกับเฉินเจียหยู ขณะที่จางเหวินพยายามทำเช่นนั้นกับหลี่เสวียน แต่ทุกคนก็ติดอยู่ในวงจรของความทรงจำที่ไม่สามารถลบล้างได้ บางครั้งการกู้ภัยที่สำเร็จที่สุดคือการยอมรับว่าเราไม่สามารถกู้คืนสิ่งที่สูญเสียไปได้ แต่เราสามารถสร้างความหมายใหม่ให้กับสิ่งที่เหลืออยู่ได้ ในฉากสุดท้าย เราเห็นคุณนายหลิวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ แสงจากหลอดไฟสีเหลืองอ่อนส่องลงบนใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตา เธอถือแก้วไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ ยกขึ้นดื่ม แต่ไม่มีอะไรอยู่ในแก้วเลย เธอแค่ทำท่าทางเหมือนกำลังดื่ม ราวกับว่าในแก้วนั้นมีน้ำที่สามารถล้างความเจ็บปวดของเธอได้ แล้วเธอก็พูดเบาๆ ว่า “ลูก...แม่ยังจำได้ทุกอย่าง” คำพูดนั้นไม่ได้ส่งถึงใครโดยเฉพาะ แต่ส่งไปยังความว่างเปล่าที่เคยมีหลินเสวี่ยนอยู่ ปฏิบัติการกู้ภัยครั้งนี้จึงยังไม่จบ ตราบใดที่ยังมีคนที่ยังไม่สามารถปล่อยมือจากอดีตได้ ความหวังในการฟื้นฟูจิตใจก็ยังคงมีอยู่ แม้จะดูเล็กน้อยและอ่อนแอ แต่ก็ยังไม่ดับสนิท