ดูแล้วขำจนน้ำตาไหล! จากบรรยากาศโศกเศร้าที่ทุกคนร้องไห้ฟูมฟายเพราะเฉินเสี่ยวฟู่ป่วยหนัก จู่ๆ เขาก็ฟื้นขึ้นมาทำท่าทางกวนโอ๊ยจนพ่อแม่ตกใจสุดขีด การแสดงของนักแสดงนำในเรื่องคุณชายสายชิล ลุยชิงทั้งแผ่นดิน นั้นยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะฉากที่พ่อเกือบเป็นลมเพราะลูกชายแกล้งตาย มันคือความพีคที่คาดไม่ถึงจริงๆ ชอบจังหวะการตัดต่อที่กระชับไม่ยืดเยื้อ
ฉากในห้องนอนนี้สะท้อนความสัมพันธ์ในครอบครัวได้ดีมาก แม่จวงชิงเตี๋ยที่ดูเข้มงวดแต่ก็รักลูกสุดหัวใจ ส่วนพ่อเฉินหลินหยวนที่ขี้ตกใจง่ายแต่ก็ห่วงลูกไม่แพ้กัน การที่เฉินเสี่ยวฟู่แกล้งทำเป็นป่วยเพื่อทดสอบความรักของพ่อแม่ หรืออาจจะแค่อยากกวนประสาทเล่น ก็ทำให้เห็นมิติตัวละครที่ลึกซึ้งขึ้นในคุณชายสายชิล ลุยชิงทั้งแผ่นดิน ดูแล้วอบอุ่นหัวใจแม้จะวุ่นวายแค่ไหน
ชอบตัวละครเฉินเสี่ยวฟู่ตรงที่หน้าตายแต่ปากแจ๋วมาก ตอนฟื้นขึ้นมาแล้วทำท่าทางเหมือนคนเพิ่งกลับจากตายใหม่ๆ แต่พอเห็นพ่อแม่ร้องไห้ก็เริ่มแสดงละครต่อทันที สีหน้าตอนแกล้งเจ็บอกแล้วพ่อรีบเข้ามาประคองคือฮาแตกมาก เรื่องคุณชายสายชิล ลุยชิงทั้งแผ่นดิน เรื่องนี้พระเอกมีเสน่ห์แบบกวนๆ ที่หาได้ยากในซีรีส์พีเรียดทั่วไป ทำให้คนดูติดหนึบทุกตอน
ตอนแรกนึกว่าจะดราม่าหนักมาก เห็นแสงสีทองพุ่งเข้าตัวเฉินเสี่ยวฟู่ก็นึกว่าจะมีพลังวิเศษอะไรออกมา แต่กลายเป็นว่าเขาแค่ฟื้นขึ้นมาแล้วเริ่มแสดงละครตลกทันที! การเปลี่ยนอารมณ์จากเศร้าเป็นฮาทำได้เนียนมาก ไม่รู้สึกขัดเขินเลยสักนิด ฉากนี้ในเรื่องคุณชายสายชิล ลุยชิงทั้งแผ่นดิน คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คนดูต้องนั่งจ้องจอไม่กระพริบตา เพราะไม่รู้ว่าตอนต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอีก
ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะก็สื่ออารมณ์ได้ครบถ้วน สีหน้าของแม่จวงชิงเตี๋ยตอนเห็นลูกชายฟื้นคือทั้งดีใจทั้งโมโหปนกัน ส่วนพ่อเฉินหลินหยวนที่จากน้ำตาไหลพรากกลายเป็นยิ้มกว้างจนตาแทบปิดไม่มิด รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการที่เฉินเสี่ยวฟู่ทำท่าจับอกแกล้งเจ็บแล้วพ่อแม่รีบเข้ามาดูแล แสดงให้เห็นความรักที่ซ่อนอยู่ในความวุ่นวายของคุณชายสายชิล ลุยชิงทั้งแผ่นดิน ได้ดีมาก