ชอบมากที่เรื่องเราสร้างกรรม เลือกโฟกัสที่สีหน้าของพระเอกตอนร้องไห้ มันไม่ใช่การร้องไห้แบบดราม่าทั่วไป แต่มันคือความหมดหวังของคนธรรมดาที่ต้องสู้กับระบบหรือคนที่มีอำนาจกว่า ฉากที่เขาพยายามแย่งกล่องคืนแล้วถูกผลักไส ทำให้คนดูอย่างเรารู้สึกจุกอกตามไปด้วยจริงๆ
ตัวละครหญิงร้ายในเรื่องเราสร้างกรรม เล่นบทได้โหดมาก รอยยิ้มของเธอตอนถือกล่องอวัยวะมันเย็นชาจนขนลุก การที่เธอใช้โทรศัพท์ถ่ายหน้าพระเอกเหมือนกำลังเล่นเกมกับชีวิตคน มันสะท้อนให้เห็นว่าบางครั้งปีศาจก็ไม่ได้มีเขา แต่มาในรูปของคนสวยที่แต่งตัวหรูหรา
การตัดสลับระหว่างฉากทะเลาะข้างนอกกับภาพเด็กในห้องผ่าตัดและหน้าจอเวลาในห้องผ่าตัดในเราสร้างกรรม มันสร้างความกดดันได้มหาศาล คนดูจะรู้สึกเหมือนเวลาที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ นั้นกำลังฆ่าคนไข้ทีละวินาที ฉากนี้ทำให้รู้ว่าทุกวินาทีมีค่ามากกว่าเงินทองใดๆ
ฉากพระเอกพยายามสตาร์ทรถแล้วไม่ติดในเราสร้างกรรม มันคือสัญลักษณ์ของความซวยที่ซ้ำซ้อน ตอนเห็นหน้าปัดรถโชว์ไฟเตือนสีแดงพร้อมเสียงเครื่องยนต์ที่พยายามดิ้นรน มันทำให้คนดูอยากจะตะโกนออกมาว่ารีบๆ หน่อยนะ ชีวิตคนกำลังรออยู่ ความอึดอัดนี้ทำได้ดีมาก
ชอบรายละเอียดของกลุ่มคนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ในเราสร้างกรรม บางคนชี้ บางคนทำหน้าตกใจ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยจริงๆ มันเหมือนสะท้อนสังคมที่เราชอบเป็นแค่ผู้ดูเหตุการณ์มากกว่าจะลงมือทำบางอย่าง ฉากนี้ทำให้คิดเยอะมากเกี่ยวกับความเป็นมนุษย์