การสำนึกผิดของหลิวเหวิน
พลังของการแสดงที่ไม่ต้องพูด
ไม่ต้องมีบทพูดเยอะเลย แค่สีหน้าและแววตาก็สื่อสารได้หมดแล้ว ในเราสร้างกรรม ฉากนี้พิสูจน์แล้วว่านักแสดงเก่งแค่ไหน การที่ผู้หญิงคนนั้นทรุดตัวลงพื้นแล้วร้องไห้โฮ มันทำให้คนดูรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยจริงๆ เป็นฉากที่ทรงพลังมาก
ความขัดแย้งที่ซ่อนอยู่ในครอบครัว
ดูแล้วรู้สึกว่ามีปมอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในเราสร้างกรรม ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายใส่แววกับผู้หญิงดูตึงเครียดมาก แต่พอเกิดเรื่องร้ายขึ้น ทุกคนกลับมารวมตัวกัน มันสะท้อนความจริงของครอบครัวได้ดีมาก ว่าเวลาวิกฤติเท่านั้นที่รู้ใจคน
บรรยากาศที่กดดันจนหายใจไม่ออก
ฉากในห้องนั้นมันอึดอัดมาก แสงสลัวๆ เสียงเงียบๆ มีแค่เสียงร้องไห้ดังก้อง เราสร้างกรรม สร้างบรรยากาศได้สมจริงจนคนดูรู้สึกเหมือนติดอยู่ในห้องนั้นด้วย ความตึงเครียดมันค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละนิดจนระเบิดออกมาเป็นน้ำตา
เมื่อความรักกลายเป็นความเจ็บปวด
เห็นแล้วใจหายเลย ความรักที่ผู้หญิงมีต่อเด็กมันชัดเจนมากจากน้ำตาและความโศกเศร้า ในเราสร้างกรรม ฉากนี้ทำให้เข้าใจว่าความรักบางครั้งก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การที่เธอพยายามจะเข้าไปกอดแต่ถูกดึงไว้ มันทรมานใจมาก
การเปลี่ยนแปลงอารมณ์ที่รวดเร็ว
จากคนที่ดูเข้มแข็ง กลายเป็นคนที่เปราะบางที่สุดในพริบตา เราสร้างกรรม เล่นกับอารมณ์ตัวละครได้เก่งมาก ผู้หญิงคนนั้นตอนแรกพูดจาฉะฉาน แต่พอเห็นความจริงก็พังทลายลงทันที มันแสดงให้เห็นว่าไม่มีใครเข้มแข็งได้ตลอดเวลา
