ตอนเห็นคุณลุงฟื้นขึ้นมาแล้วหัวเราะอย่างมีความสุข คิดว่าเรื่องจะจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งในเราสร้างกรรม แต่พอหมอเข้ามาคุยด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วคุณลุงรีบโทรหาใครสักคนด้วยมือที่สั่นเทา มันชักจะไม่น่าไว้ใจแล้วล่ะ รอยยิ้มเมื่อกี้ดูเหมือนจะซ่อนความลับอะไรบางอย่างไว้ หรือว่าแกแค่ดีใจที่ได้กลับมาหลอกคนอื่นต่อ?
ชอบการจัดวางตัวละครในฉากโถงทางเดินของเราสร้างกรรม มาก พระเอกยืนนิ่งๆ แต่สายตาเต็มไปด้วยความกังวล ส่วนผู้หญิงข้างๆ ก็ดูเป็นห่วงไม่แพ้กัน ความเงียบในฉากนี้มันดังมาก มันทำให้เรารู้สึกถึงความอึดอัดที่ตัวละครต้องเผชิญ ก่อนจะตัดไปฉากอื่นที่ทำให้เรื่องยิ่งดราม่าขึ้นไปอีก การดำเนินเรื่องแบบนี้ดึงอารมณ์คนดูได้ดีจริงๆ
ตัวละครชายหนุ่มในเสื้อคลุมลายเฟนดี้ที่เดินเข้ามาพร้อมผู้หญิงดูมีพิรุธมาก ในเราสร้างกรรม การที่เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน ในขณะที่ผู้หญิงข้างๆ ดูตกใจและร้องไห้ มันบอกใบ้ว่าเรื่องนี้อาจจะซับซ้อนกว่าที่คิด เสื้อผ้าที่ดูดีแต่พฤติกรรมกลับดูมีลับลมคมใน ชักจะเริ่มสงสัยแล้วว่าแกเป็นใครกันแน่
ฉากที่ผู้หญิงในชุดดำร้องไห้จนหน้าเบี้ยวในเราสร้างกรรม มันทำให้คนดูรู้สึกเจ็บปวดไปด้วยเลย สีหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความกลัว มันสื่อออกมาได้ชัดเจนมากโดยไม่ต้องมีคำบรรยาย ประกอบกับฉากหลังที่เป็นโรงพยาบาลยิ่งทำให้บรรยากาศดูหม่นหมองเข้าไปใหญ่ อยากเข้าไปกอดปลอบใจเธอจริงๆ ฉากนี้เรียกน้ำตาคนดูได้สบายมาก
คุณหมอที่ยืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยในเราสร้างกรรม ดูมีสีหน้าเคร่งเครียดมาก เหมือนกำลังแบกรับความลับอะไรบางอย่างไว้ การที่เขาพยายามปลอบคุณลุงแต่สีตากลับดูกังวล มันทำให้เราสงสัยว่าจริงๆ แล้วอาการของผู้ป่วยเป็นยังไงกันแน่ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นในห้องผ่าตัดที่หมอไม่กล้าบอกคนไข้ การแสดงของหมอในฉากนี้ดูสมจริงและน่าเชื่อถือมาก