PreviousLater
Close

รักที่ไปไม่ถึง ตอนที่ 27

like2.0Kchase2.0K

รักที่ไปไม่ถึง

สวี่จืออี้เสียแม่ตั้งแต่อายุ 15 ปี พ่อไปต่างประเทศ เธอจึงถูกฝากเลี้ยงไว้กับตระกูลเมิ่ง และเติบโตใกล้ชิดกับ "เมิ่งซวี่จือ" จากพี่น้องค่อย ๆ กลายเป็นความรู้สึกเกินเลย เมื่ออายุ 18 ปี พ่อของเธอเสียชีวิต เมิ่งซวี่จืออยู่เคียงข้างปลอบใจ จนทั้งสองเริ่มคบกันอย่างลับ ๆ แต่ไม่นานธุรกิจตระกูลเมิ่งเกิดวิกฤต ต้องพึ่งเงินลงทุนจากตระกูลหลิน ขณะเดียวกันสวี่จืออี้เข้าใจผิดเรื่องเขากับหลินอินอิน จึงตัดใจเลิกกัน เมิ่งซวี่จือจากไปต่างประเทศ และ 7 ปีต่อมากลับมาอีกครั้งในฐานะนักวิทยาศาสตร์
  • Instagram
รีวิวตอนนี้

รอยเลือดกับแววตาที่เปลี่ยนไป

ชอบรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างรอยเลือดที่หยดลงพื้นและมือที่เปื้อนเลือดของพระเอก มันบอกเล่าเรื่องราวความรุนแรงที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้โดยไม่ต้องมีคำบรรยายเยอะแยะ การที่เขามายืนมองลูกน้องจัดการคนร้ายด้วยสายตาเย็นชา บวกกับฉากที่ผู้หญิงเดินเข้ามาแล้วเขาเปลี่ยนสีหน้าทันที มันคือจุดเปลี่ยนที่สำคัญมากของเรื่อง รักที่ไปไม่ถึง เล่นกับอารมณ์คนดูได้ดีมาก ทำให้เราอยากรู้ว่าระหว่างความแค้นกับความรัก เขาจะเลือกอะไรกันแน่

บอสใหญ่กับลูกน้องตัวปัญหา

ฉากที่พระเอกจัดการลูกน้องที่ดูเหมือนจะหักหลังหรือทำผิดพลาดนั้นสะใจมาก การที่เขาใช้มือเปื้อนเลือดไปจับหน้าอีกฝ่ายแล้วพูดอะไรบางอย่างด้วยแววตาที่ดุร้าย มันแสดงถึงความเป็นผู้นำที่เด็ดขาดและน่าเกรงขามจริงๆ ไม่ต้องใช้กำลังเยอะแต่ใช้จิตวิทยาข่มขวัญได้ดีมาก ดูแล้วรู้สึกเลยว่าตัวละครนี้มีความซับซ้อนและน่าค้นหาสุดๆ ในรักที่ไปไม่ถึง ฉากแบบนี้แหละที่ทำให้คนดูติดหนึบไม่ยอมวางมือถือเลย

เมื่อความรักมาเยือนในยามวิกฤต

จังหวะที่ผู้หญิงเดินเข้ามาในตอนที่สถานการณ์กำลังร้อนระอุพอดี มันเหมือนเป็นน้ำเย็นที่ราดลงมาบนกองไฟ สายตาของพระเอกที่เปลี่ยนจากความดุร้ายมาเป็นความประหลาดใจและบางทีอาจมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ มันทำให้รู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีความสำคัญกับเขามากแค่ไหน การตัดสลับระหว่างฉากความรุนแรงกับฉากที่เธอเดินมาอย่างสงบ สร้างความขัดแย้งทางอารมณ์ที่ดึงดูดใจคนดูได้เป็นอย่างดี รักที่ไปไม่ถึง น่าจะมีความรักที่เป็นอุปสรรคต่อความแค้นอย่างแน่นอน

บรรยากาศที่บีบคั้นจนหายใจไม่ออก

ต้องชมทีมสร้างฉากและแสงสีมากๆ ที่สามารถสร้างบรรยากาศในโรงแรมให้ดูอันตรายและน่ากลัวได้ทั้งที่สถานที่ดูสวยงาม การใช้งานแสงสีฟ้าเย็นๆ ตัดกับความอบอุ่นของโทนไม้ ทำให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวและความเย็นชาในใจตัวละคร ฉากที่พระเอกยืนพิงกำแพงแล้วมองไปไกลๆ มันสื่อถึงความเหงาและภาระที่เขาต้องแบกรับไว้คนเดียวได้อย่างยอดเยี่ยม ดูรักที่ไปไม่ถึง แล้วรู้สึกอินกับบรรยากาศแบบนี้มากจริงๆ

ความเงียบที่ดังกว่าเสียงตะโกน

ฉากเปิดเรื่องในห้องพักโรงแรมที่ดูหรูหราแต่กลับอึมครึมไปด้วยบรรยากาศแห่งความตึงเครียด ชายหนุ่มในชุดสูทสีครีมดูสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่กดดันคนรอบข้าง การที่เขาเข้าไปบีบคอชายชราบนเตียงโดยไม่แสดงอารมณ์โกรธเกรี้ยว ทำให้รู้สึกขนลุกมากกว่าฉากดราม่าที่โวยวาย เรื่องราวในรักที่ไปไม่ถึง ดูเหมือนจะปูพื้นปมความแค้นในครอบครัวได้ลึกซึ้งมาก แค่ฉากเดียวก็รู้แล้วว่าพระเอกคนนี้ไม่ธรรมดาและพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของเขา