แค่ฉากแรกก็เห็นความขัดแย้งชัดเจนมากในปรมาจารย์เชฟแห่งต้าชาง ชายชราที่ถูกทำร้ายจนเลือดกำเดาไหลสร้างความรู้สึกร่วมได้ทันที ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามยิ้มเยาะอย่างมั่นใจ บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ดูอลังการแต่แฝงไปด้วยอันตราย การแต่งกายของแต่ละตัวละครบ่งบอกสถานะได้ชัดเจน ดูผ่านแอปแล้วภาพคมชัดมาก อินกับบทบาทของทุกคนสุดๆ
ชอบวิธีดำเนินเรื่องในปรมาจารย์เชฟแห่งต้าชาง ที่ไม่ได้มีแค่การทำอาหารแต่เต็มไปด้วยเกมอำนาจ การที่กรรมการนั่งจิบชาอย่างเย็นชาท่ามกลางความวุ่นวายช่างน่าเกรงขาม ฉากที่ชายผมเปียลุกขึ้นชี้หน้าท้าทายดูทรงพลังมาก เหมือนกำลังดูศึกชิงบัลลังก์แต่เปลี่ยนมาเป็นมีดทำอาหารแทน มุมกล้องที่จับสีหน้าตัวละครตอนตื่นเต้นทำได้ดีมาก
ตัวละครหญิงในชุดดำสวมหมวกฟางคือจุดสนใจที่สุดในปรมาจารย์เชฟแห่งต้าชาง สายตาของเธอเย็นชาแต่แฝงความเศร้าบางอย่าง ทำให้สงสัยว่าเธอเกี่ยวข้องกับชายชราที่ถูกทำร้ายอย่างไร ฉากที่เธอเดินผ่านฝูงชนดูโดดเดี่ยวแต่ทรงพลังมาก การออกแบบเครื่องแต่งกายสีดำตัดกับพื้นหลังสีแดงช่างสวยงามและสื่อความหมายได้ดี ดูแล้วอยากรู้เบื้องหลังของเธอตลอดเวลา
ฉากที่เชฟอาวุโสถูกดูหมิ่นจนทนไม่ไหวในปรมาจารย์เชฟแห่งต้าชาง ทำเอาคนดูโกรธแทนจริงๆ การแสดงออกทางสีหน้าของชายชราที่เจ็บปวดทั้งกายและใจสื่อออกมาได้ชัดเจนมาก ในขณะที่วัยรุ่นถือมีดกลับดูเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ความขัดแย้งระหว่างรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่ถูกหยิบยกมาเล่าผ่านวงการอาหารได้อย่างน่าสนใจ ดูแล้วรู้สึกสะใจตอนที่มีคนลุกขึ้นมาปกป้องความถูกต้อง
ต้องยกนิ้วให้กับการสร้างบรรยากาศในปรมาจารย์เชฟแห่งต้าชาง ที่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในสนามประลองจริงๆ เสียงดนตรีประกอบตอนตึงเครียดช่วยดึงอารมณ์ได้ดีมาก ฉากกว้างที่เห็นทุกคนยืนเรียงแถวรอคำสั่งดูยิ่งใหญ่ตระการตา การแต่งตัวของกรรมการที่มีสไตล์แปลกตาช่วยเพิ่มอรรถรสให้เรื่องน่าติดตามมากขึ้น ดูในมือถือแล้วภาพสวยมาก ไม่อยากกดหยุดดูเลยสักนิด