Bu animede, ofis ortamında yaşanan utanç dolu anlar o kadar gerçekçi ki izlerken kendi iş yerindeki o gergin anları hatırladım. Karakterin yüzündeki ter damlaları ve spiral gözler, iç dünyasındaki kaosu mükemmel yansıtıyor. Utandıkça Güçleniyorum tam da bu tür absürt ama tanıdık durumları ele alarak izleyiciyi hem güldürüyor hem de düşündürüyor. Ofisteki o gergin asansör sahnesi ve kapıdaki o bekleyiş... Her detayda bir şeyler var. İzlerken 'Ben de böyle yapardım' dedirten sahnelerle dolu.