Bir odanın içi, kırmızı zemin üzerine altın harflerle yazılmış ‘şou’ karakterleriyle süslü; bu, bir törenin ya da önemli bir kararın verildiği yerin atmosferini yansıtır. Odada dört kişi var: gözlüklü, kahverengi ceketli, desenli kravatlı bir adam; gri şapkalı, geleneksel Çin desenli ceket giymiş yaşlı bir baba figürü; mavi püsküllü takım elbiseyle sessizce dinleyen orta yaşlı bir adam; ve genç, siyah püsküllü takım elbiseyle, göğsünde küçük bir ‘X’ broşuyla duran bir genç. Bu dörtlü, bir aile içindeki güç dengesinin nasıl titreyip yeniden şekillendiğini gösteren bir sahne sergiliyor. Gözlüklü adam, ‘Baba’ diye başlayarak konuşmaya başlar — sesi hem saygı dolu hem de biraz da sorgulayıcı. ‘Her şeyi duyduğunuz az önce… Sheng Jun haddini bilmiyor.’ Bu cümle, bir yandan aile hiyerarşisine saygı duyan bir oğlun, diğer yandan da babasının yetkisini aşan bir kişinin varlığını kabul etmek zorunda kaldığını belirtiyor. Burada ‘Sheng Jun’ adı, bir dışarıdan gelen, muhtemelen yeni bir güç merkezi olarak işlev görüyor. Gözlüklü adamın ifadesindeki titreme, sözlerinin ağırlığını hissettiriyor: ‘O sizi hiç saymıyor… Şöyle yapalım baba.’ Bu önerideki ‘şöyle yapalım’ ifadesi, bir çözüm arayışı değil, aslında bir itiraf; çünkü gerçek çözümün babanın elinde olduğunu biliyor ama onun kararını beklemek zorunda kalıyor.

Gözlerimiz, mavi takım elbiseli orta yaşlı adama kayıyor. Yüzünde hiçbir ifade yok. Ama bu boşluk, en büyük ifadedir. ‘Sheng Jun haddini bilmiyor… Büyüklere saygısı yok.’ Cümleleri onun için geçerli olmalı, ancak o bunları duymuyor gibi davranıyor. Belki de bu, bir tür pasif direniş; ya da daha korkunç bir ihtimalle, bu durumu önceden biliyor ve onaylıyor olabilir. Bu sessizlik, sahnede bir çatlak oluşturuyor — bir ailenin içinde bile tam anlamıyla birleşik olmayan iki dünya var: biri geleneksel, biri modern; biri emir veren, biri izleyen. Ve bu çatlak, genç adamın yüzündeki şaşkınlıkla patlayacak.

Genç adam, ‘Siz Sheng Grubu’nun başkanlık koltuğunu bana devredin’ diyerek konuşmaya başlar. Sesinde bir kararlılık var, ama gözlerinde bir şüphe. Bu, bir talep değil, bir teklif gibi duruyor — çünkü ‘devretmek’ kelimesi, bir hakkın aktarılması anlamına gelir; oysa bu hak henüz ona ait değil. Bu an, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik dizisinin merkezindeki temel çatışmayı ortaya koyuyor: miras mı, yetki mi, yoksa sevgi mi? Genç adam, babasının yanında duran ikinci bir oğlu olan ‘Amca’ ile birlikte ‘kesinlikle babamdan daha iyi iş çıkaracağız’ diyor. Bu cümle, bir aile içi rekabetin resmi bir ilanıdır. ‘Amca’ figürü, burada yalnızca bir yan karakter değil; bir alternatif liderlik modelidir. Onun varlığı, genç adamın başarısını sorgulayan bir gölge gibi duruyor.

Şimdi sahne, şapkalı babaya odaklanıyor. ‘Üstelik…’ diye başlayan sözleri, bir itirafın eşiğinde. ‘Sözünüzü daha çok dinleyeceğiz.’ Bu cümle, bir itaat vaadi gibi görünse de, aslında bir uyarı. Çünkü hemen ardından ‘İkinizin dediği biraz mantıklı… O halde Sheng Zhe’nin dediği gibi yapalım.’ diyor. Burada ‘Sheng Zhe’ ismi, ilk kez ortaya çıkıyor ve bu, bir başka karakterin — muhtemelen Sheng Jun’un bir akrabası veya rakibi — fikrinin kabul edildiğini gösteriyor. Babanın bu kararında, bir yaşlı liderin sonunda genç neslin mantığını kabul etmesi var; ama bu kabul, bir zafer değil, bir teslimiyettir. Çünkü ‘şirkette devir teslimi halledin… Bugünden itibaren sen artık Shengshi Grubu’nun başkanısın’ diyerek genç adama yetki verirken, sesinde bir bitkinlik var. Bu, bir tahtın devredilmesi değil, bir yükün omuzdan atılmasıdır.

Ve sonra… Araba içi sahnesi. Yağmur camlarda akarken, küçük bir çocuk — siyah takım elbiseyle, ciddi bir ifadeyle — ‘İkinci Amca, nereye eğlenmeye gidiyoruz?’ diye soruyor. Bu soru, tüm gerilimi bir anda çözecek kadar masum. Çünkü bu çocuk, sahnede geçen o büyük oyunların hiçbirinden habersiz. O, bir ‘ikinci amca’ya sahip olduğu için mutlu; bir ‘başkanlık’ koltuğu değil, bir oyun arkadaşı arıyor. Yanında oturan, şimdi açık renkli ceketli gözlüklü adam ise, bir an için tüm o ciddiyeti bırakıp gülümseyerek ‘Görüşün birazdan, görüşün’ diyor. Bu cümle, bir alay mı, bir tehdit mi? Belki ikisi birdir. Çünkü hemen ardından çocuğun ağlamaya başlamasını görünce, mendil çıkarıp yüzünü silmeye çalışıyor. Ama bu hareket, bir annenin yumuşak dokunuşu değil; bir yöneticinin kontrol altına alma çabası. Çocuk, ‘Neden ağlıyorum?’ diye düşünüyor olmalı; ama aslında ağlayan, o sahnede konuşan her bir yetişkindir. Çünkü hepsi, birbirlerine karşı sahte bir gülümsemeyle ‘her şey yolunda’ diyorken, içlerinde bir çöküş hissi taşıyor.

Sonra tekrar tören salonu. Genç adam, gözlerinde bir şaşkınlıkla ‘Hatırladım… Her şeyi hatırladım… O kişi… ta kendisi…’ diyor. Bu an, bir anı geri dönüşüdür. Muhtemelen çocuklukta gördüğü, unuttuğu bir yüz; ya da bir zamanlar ‘babam’ dediği ama aslında başka biri olan biri. Kadın bir figür — gümüş rengi omuzları açık bir elbiseyle, parlayan bir kolye ve kulaklıkla — ‘Her şeyi hatırladım…’ diye tekrarlıyor. Bu, bir kadın karakterin de aynı anıyı paylaştığını gösteriyor. Şimdi sahnede üç kişi aynı anıyı hatırlıyor: genç adam, kadın ve muhtemelen arka planda sessiz kalan mavi takım elbiseli adam. Bu, bir geçmişin yeniden canlandığını, bir sırrın açığa çıkacağını işaret ediyor. Ve bu sırrın merkezinde, (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik dizisinin en büyük gizemi yatıyor: Kim gerçekten Sheng ailesinin kanı? Kimin sözü geçer? Ve en önemlisi, ‘başkanlık’ unvanı, bir miras mı, bir kazanım mı, yoksa bir ceza mı?

Bu sahne, bir aile dramının dış yüzünü gösteriyor; ama iç yüzü, çok daha karmaşık. Gözlüklü adamın her hareketinde bir ‘taktik’ var; yaşlı babanın her sözünde bir ‘son umut’ saklı; genç adamın bakışlarında bir ‘korku’ ve bir ‘umut’ birlikte dans ediyor; ve çocuk, bu tüm oyunların içinde tek gerçek olan masumdur. Çünkü o, ‘nereye gidiyoruz?’ diye sorarken, aslında ‘kimiz biz?’ diye soruyor. Ve bu soruya kimse cevap veremiyor. Çünkü cevap, bir evlilik sözleşmesinde, bir şirket belgesinde, bir aile ağacında değil; bir insanın kalbinde saklı. (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik, bu yüzden sadece bir aşk hikâyesi değil; bir kimlik arayışı, bir güç mücadelesi, bir ailenin çökmekte olan duvarlarını onarmaya çalıştığı bir çabayı anlatıyor. Her karakter, bir rol üstlenmiş; ama zamanla o rolün içine hapolmuş. En tehlikelisi ise, bunun farkında olmayanlar. Çünkü en büyük trajedi, birinin seni ‘oğul’ sanırken senin onu ‘başkan’ olarak görmeye başlamandır. Ve bu noktada, bir aile değil, bir şirket yönetimi kurulmuş olur. Sonuçta, Sheng Grubu’nun başkanı olmak, bir unvan değil; bir mahkûmiyet cümlesidir. Çünkü bir kez ‘başkan’ olunca, artık kimse seni ‘oğul’ olarak görmez. Sadece bir ‘başkan’ kalırsın. Ve o zaman, arabanın arkasında oturan küçük çocuk, bir gün büyüdüğünde aynı hatayı tekrarlayacaktır: ‘İkinci Amca, nereye gidiyoruz?’ diye sorup, cevabını asla alamayacaktır. Çünkü cevap, artık bir yerde değil; bir geçmişte, bir unutulan sözde, bir hatırlanmayan yüzde saklıdır. İşte bu yüzden (Dublajlı) Şaşırtıcı Evlilik, izleyiciyi sadece bir hikâyeye değil, bir ailenin çöküşünün yavaş yavaş ilerleyişine tanık yapıyor. Ve en acı gerçek şu ki: Hiç kimse, bu çöküşün başlangıcını hatırlamıyor. Çünkü başlangıç, bir ‘merhaba’ ile olmuş olmalı; ama kimse o ‘merhaba’nın aslında bir ‘hoşçakal’ olduğunu anlamamış.