
ฉากในห้องเยี่ยมเรือนจำใน ล่อเหยื่อสู่กับดัก ทำเอาขนลุกซู่ ความนิ่งของหญิงสาวในชุดขาวตัดกับความบ้าคลั่งของชายในชุดนักโทษได้อย่างน่ากลัว ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะ แค่สายตาและน้ำตาที่ไหลก็บอกทุกอย่างแล้ว บรรยากาศอึดอัดจนคนดูต้องกลั้นหายใจตาม เป็นฉากที่แสดงพลังการแสดงของนักแสดงได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ
ฉากที่พระเอกใน ล่อเหยื่อสู่กับดัก ร้องไห้และทุบกระจกทำเอาผมจุกในอกเลย สีหน้าที่แสดงความเจ็บปวด ความโกรธ และความน้อยใจปนกันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันทำให้เราเห็นด้านอ่อนแอของลูกผู้ชายที่ปกติอาจจะดูเข้มแข็ง แต่เมื่อต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้าย ก็ยากที่จะต้านทานไหว การแสดงของนักแสดงนำชายเรื่องนี้สมจริงมาก
งานภาพใน ล่อเหยื่อสู่กับดัก สวยและมีความหมายมาก การใช้แสงไฟนีออนเย็นๆ ส่องลงมาบนใบหน้าของตัวละคร ช่วยเน้นอารมณ์ความโดดเดี่ยวและความสิ้นหวังได้อย่างดี โดยเฉพาะฉากที่แสงสะท้อนบนกระจกทำให้เห็นใบหน้าของทั้งสองคนซ้อนทับกัน มันเหมือนจะบอกว่าชะตากรรมของพวกเขาผูกติดกันแน่นแฟ้นเกินกว่าจะแยกจากกันได้แล้ว
ชอบการจัดวางมุมกล้องใน ล่อเหยื่อสู่กับดัก มาก โดยเฉพาะฉากที่คุยผ่านกระจก มันสื่อถึงระยะห่างที่เกินจะเอื้อมถึงได้อย่างชัดเจน ฝั่งหนึ่งดูดีมีสกุล อีกฝั่งดูตกอับและสิ้นหวัง แต่พอดูไปเรื่อยๆ กลับรู้สึกว่าคนที่อยู่ข้างในอาจจะกำลังวางแผนบางอย่างที่อันตรายกว่าคนที่อยู่ข้างนอกเสียอีก ดนตรีประกอบก็ช่วยบีบอารมณ์ได้ดีมาก
ตอนแรกคิดว่า ล่อเหยื่อสู่กับดัก จะเป็นแนวรักดราม่าธรรมดา แต่พอเห็นฉากนี้แล้วเปลี่ยนความคิดทันที ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดูซับซ้อนกว่าที่คิดมาก การที่ฝ่ายหญิงดูเหมือนจะถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้าน ทำให้คนดูอย่างเราต้องลุ้นว่าสุดท้ายแล้วชายหนุ่มจะหลุดพ้นจากกับดักนี้ได้ไหม หรือจะต้องจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ จนก้นบึ้ง
ดู ล่อเหยื่อสู่กับดัก แล้วต้องยอมรับว่าบทเขียนเก่งมาก ไม่ต้องพึ่งพาเอฟเฟกต์ระเบิดตู้มตาม แค่การพูดคุยธรรมดาในห้องเยี่ยมผู้ต้องขังก็ทำให้หัวใจเต้นแรงได้ การที่ตัวละครชายแสดงออกถึงความโกรธแค้นจนหน้าแดงก่ำ ในขณะที่ตัวละครหญิงยังคงนิ่งสงบ มันสร้างความขัดแย้งที่ดึงดูดสายตาคนดูได้ตลอดทั้งฉาก
ต้องยอมรับว่า ล่อเหยื่อสู่กับดัก ทำได้ดีมากในการถ่ายทอดอารมณ์ผ่านหน้าจอเล็กๆ แค่เห็นสีหน้าของพระเอกที่เปลี่ยนจากโกรธเป็นเศร้า แล้วกลับมาโกรธอีกครั้ง ก็ทำให้เรารู้สึกอินไปกับตัวละครได้ไม่ยาก ฉากนี้คือตัวอย่างที่ดีของการแสดงที่ไม่ต้องพึ่งพาบทพูดเยอะๆ แต่ใช้ภาษากายและสีหน้าในการสื่อสารเรื่องราวทั้งหมดออกมาได้อย่างทรงพลัง
ต้องยกนิ้วให้คอสตูมและเมคอัพของ ล่อเหยื่อสู่กับดัก เลยครับ ชุดสีขาวของนางเอกดูบริสุทธิ์แต่กลับซ่อนความลึกลับไว้ เครื่องประดับระยิบระยับตัดกับสภาพแวดล้อมที่มืดทึบของเรือนจำได้อย่างลงตัว มันเหมือนเป็นการย้ำเตือนว่าความสวยงามมักจะมาพร้อมกับอันตรายเสมอ ใครที่ชอบแนวสืบสวนสอบสวนห้ามพลาดเรื่องนี้เด็ดขาด
ดูไปเรื่อยๆ ใน ล่อเหยื่อสู่กับดัก แล้วรู้สึกว่านี่ไม่ใช่แค่การมาเยี่ยมธรรมดา แต่มันคือสงครามทางจิตวิทยาดีๆ นี่เอง ทุกคำพูดทุกการกระทำของหญิงสาวดูเหมือนจะคำนวณมาเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของชายหนุ่มโดยเฉพาะ การที่เธอสามารถยั่วยุให้อีกฝ่ายเสียสติได้โดยที่ตัวเองไม่ต้องขยับตัวเลย นั่นคือความน่ากลัวที่แท้จริงของตัวละครนี้
ใครบอกว่าคนร้ายต้องหน้าตาโหดเหียม ดูหญิงสาวในเรื่อง ล่อเหยื่อสู่กับดัก สิครับ ยิ้มหวานๆ แต่แววตาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง การที่เธอสามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีขนาดนี้ในขณะที่อีกฝั่งแทบจะขาดใจตาย มันช่างน่ากลัวและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ฉากนี้คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมเริ่มสงสัยว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ล่าตัวจริง


รีวิวตอนนี้