
ฉากเปิดเรื่องด้วยเทคโนโลยีโฮโลแกรมสแกนใบหน้าช่างดูขัดแย้งกับบรรยากาศตึกเก่าๆ ที่ทรุดโทรม แต่กลับสร้างเสน่ห์แบบไซไฟย้อนยุคได้ดีมาก การแสดงสีหน้าเรียบเฉยของนางเอกตอนถูกสแกนทำให้คนดูรู้สึกสงสัยว่าเธอเป็นมนุษย์หรือหุ่นยนต์กันแน่ พล็อตเรื่องในพ่อลูกในร่างคู่แค้น น่าจะเล่นกับประเด็นความเป็นมนุษย์ได้ดี
ชอบฉากที่ตัวละครชุดดำก้มหน้าลงกับโต๊ะเหมือนร้องไห้หรือหมดแรง ในขณะที่อีกคนยังคงนั่งเขียนหนังสือต่อแต่แววตาเปลี่ยนไป ฉากนี้สื่อถึงความเหนื่อยล้าและความกดดันได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะ แสงไฟในห้องที่มืดลงช่วยเสริมอารมณ์ได้สมบูรณ์แบบ ดูแล้วอินมากกับพ่อลูกในร่างคู่แค้น
การแต่งตัวของสองตัวละครหลักน่าสนใจมาก คนหนึ่งใส่ชุดสีฟ้าอ่อนดูเรียบง่ายสบายตา อีกคนใส่สูทสีเข้มดูจริงจังและเคร่งขรัด การจับคู่สีแบบนี้สื่อถึงบุคลิกที่แตกต่างกันแต่กลับเข้ากันได้ดี เหมือนชิ้นส่วนที่ขาดหายไปของกันและกัน ดีไซน์เครื่องแต่งกายในพ่อลูกในร่างคู่แค้น ทำออกมาได้ละเอียดอ่อนมาก
ฉากเปลี่ยนมาในห้องทำงานที่มีแสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ให้ความรู้สึกอบอุ่นและคลาสสิกมาก การจัดวางอุปกรณ์บนโต๊ะทั้งปากกาหมึกซึมและสมุดบันทึกเก่าๆ ช่วยบอกเล่าเรื่องราวในอดีตได้โดยไม่ต้องใช้คำพูด ดูแล้วอยากนั่งจิบกาแฟอ่านหนังสือตามตัวละครในพ่อลูกในร่างคู่แค้น จริงๆ
ผู้กำกับใช้มุมกล้องระยะไกลในฉากสุดท้ายเพื่อแสดงให้เห็นความโดดเดี่ยวของตัวละครทั้งสองในห้องกว้างๆ ที่มีเพียงแสงไฟดวงเดียว การเว้นระยะห่างแบบนี้ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์ที่แอบมองเรื่องราวส่วนตัวของพวกเขา เทคนิคการถ่ายทำในพ่อลูกในร่างคู่แค้น ฉากนี้ถือว่าทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก
ถึงแม้ตัวละครทั้งสองจะดูแตกต่างกันทั้งบุคลิกและการแต่งตัว แต่เวลาอยู่ด้วยกันกลับมีเคมีที่เข้าขากันอย่างน่าประหลาด ทั้งฉากพิงไหล่และฉากนั่งคุยกันที่โต๊ะทำงาน ดูแล้วรู้สึกเหมือนพวกเขาเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดมาก ความสัมพันธ์แบบนี้ในพ่อลูกในร่างคู่แค้น ทำให้คนดูเอาใจช่วยพวกเขาสุดๆ
ฉากที่ทั้งสองนั่งคุยกันที่โต๊ะทำงาน แม้จะไม่ได้ยินเสียงแต่สายตาสื่อสารกันชัดเจนมาก ตัวละครชุดสูทดูตื่นเต้นอยากเล่าอะไรบางอย่าง ส่วนอีกคนฟังอย่างตั้งใจ แสงแดดตอนเย็นที่ส่องเข้ามาทำให้ฉากดูโรแมนติกแบบแปลกๆ การแสดงสีหน้าในพ่อลูกในร่างคู่แค้น ฉากนี้กินใจมาก
กล้องซูมเข้าไปที่ปลายปากกาที่กำลังขีดเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษเหลืองเก่า ให้ความรู้สึกอินไปกับตัวละครมาก ลายมือสวยๆ ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเหมือนกำลังเปิดเผยความลับบางอย่าง คนดูอย่างเราแทบจะกลั้นหายใจรอว่าประโยคต่อไปจะเขียนว่าอะไร ช็อตนี้ในพ่อลูกในร่างคู่แค้น เก็บรายละเอียดได้ดีมาก
ชอบโมเมนต์ที่ตัวละครชุดดำเอาหัวมาพิงไหล่เพื่อนตอนยืนพิงผนังตึกเก่า แสงสลัวๆ กับผนังปูนที่ลอกหลุดช่วยขับเน้นความเปราะบางของความสัมพันธ์ได้ดีมาก ดูแล้วรู้สึกจุกในอก บอกเลยว่าฉากนี้ในพ่อลูกในร่างคู่แค้น ทำเอาคนดูใจละลายไปกับความอบอุ่นที่แฝงความเศร้า
ฉากที่ตัวละครเปิดสมุดบันทึกเก่าๆ แล้วเริ่มเขียนอะไรบางอย่าง ทำให้คนดูอยากรู้มากว่าข้างในนั้นเขียนอะไรไว้ เป็นพล็อตที่ชวนติดตามว่าสมุดเล่มนี้จะเชื่อมโยงกับเทคโนโลยีโฮโลแกรมในตอนต้นยังไงบ้าง ความลึกลับแบบนี้แหละที่ทำให้พ่อลูกในร่างคู่แค้น น่าติดตามจนต้องกดดูตอนต่อไปทันที


รีวิวตอนนี้