เขาใส่สูทดำ impeccably แต่กลับนั่งยองๆ บนขอบเสา ร้องไห้แบบไม่กลัวใครเห็น เพราะแม่ขี้เหร่เพียงคนเดียวที่เขารู้ว่า 'ยังจำได้' ความทรงจำไม่ได้หายไป แค่ถูกซ่อนไว้ใต้ความสำเร็จ 🌧️
ในตลาดที่เสียงคนโหวกเหวก แม่ขี้เหร่ยิ้มได้จริงๆ ไม่ใช่เพราะขายผักได้เยอะ แต่เพราะลูกชายกลับมาหาเธอแบบไม่ต้องแคร์ภาพลักษณ์ ทุกอย่างกลับมาเหมือนวันก่อนที่เขาจากไป 🥬
สร้อยไม้ที่ลูกชายใส่ตอนเด็ก กลับมาอยู่ในมือแม่ขี้เหร่อีกครั้ง ไม่ใช่เพราะมูลค่า แต่เพราะมันคือ 'เสียงหัวเราะ' ที่ยังคงดังอยู่ในความเงียบของตลาดยามเย็น 🪵❤️ #แม่ขี้เหร่
รอยแผลที่หน้าผาก ชุดเก่า ผมขาวปนดำ แต่สายตาของแม่ขี้เหร่กลับสว่างกว่าใครๆ ในตลาด เธอไม่ได้ขาดอะไรเลย แค่เลือกจะเก็บความสุขไว้ให้ลูกมากกว่าตัวเอง 🌸
เขาเดินผ่านถนนที่เต็มไปด้วยคน แต่สายตาจับจ้องแค่หลังของแม่ขี้เหร่ที่กำลังเดินจากไป ทุกก้าวคือการขอโทษที่ไม่ได้พูด ทุกนาทีคือการระลึกถึงวันที่ยังนอนกอดขาแม่ 🚶♂️➡️🏠