สีหน้าของหนูน้อยตอนยืนกอดอกและมองลงพื้น บอกเล่าความรู้สึกน้อยใจได้ชัดเจนมากโดยไม่ต้องใช้คำพูด แม่พยายามจะคุยด้วยแต่ลูกสาวก็ดูไม่ยอมคุยด้วยง่ายๆ ฉากนี้ดึงอารมณ์คนดูได้ดีจริงๆ ทำให้เราอยากรู้ต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในเทพปิงปองตัวน้อย เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อดีนะ
ต้องชมทีมจัดฉากและโลเคชั่นของเทพปิงปองตัวน้อย เลยค่ะ สวนสวยมาก มีน้ำพุ มีซุ้มไม้เลื้อย ดูแล้วสบายตา แสงธรรมชาติทำให้ภาพดูนุ่มนวล เหมาะกับฉากดราม่าเบาๆ แบบนี้มาก การวางมุมกล้องที่ให้เห็นทั้งตัวละครและฉากหลังช่วยเสริมอารมณ์เรื่องได้ดีจริงๆ
เห็นแม่คุกเข่าลงเพื่อคุยกับลูกสาวในระดับสายตาเดียวกันแล้วรู้สึกประทับใจมาก แสดงให้เห็นว่าแม่พยายามเข้าใจและให้เกียรติลูกน้อยแค่ไหน แม้ลูกจะยังน้อยใจอยู่แต่แม่ก็ไม่ยอมแพ้ พยายามสื่อสารด้วยสีหน้าอ่อนโยน ฉากนี้ในเทพปิงปองตัวน้อย สอนเรื่องการเป็นพ่อแม่ที่ดีได้มากเลย
ต้องพูดถึงกระเป๋าแพนด้าของหนูน้อยก่อนเลย น่ารักสุดๆ! เป็นจุดเล็กๆ ที่ทำให้ตัวละครดูมีมิติและน่าเอ็นดูมากขึ้น การที่เด็กน้อยถือกระเป๋าแพนด้าในขณะที่กำลังน้อยใจอยู่ ทำให้เรารู้สึกอยากเข้าไปกอดเธอเลย รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ในเทพปิงปองตัวน้อย ทำให้เรื่องดูสมจริงมากขึ้น
นักแสดงทั้งสองคนแสดงสีหน้าได้ละเอียดอ่อนมาก โดยเฉพาะแม่ที่แสดงความเป็นห่วงและความพยายามเข้าใจลูกผ่านสายตาและรอยยิ้มบางๆ ส่วนลูกสาวก็แสดงความเป็นเด็กน้อยใจได้ธรรมชาติมาก ไม่ต้องพูดเยอะแต่สื่ออารมณ์ได้ครบถ้วน การแสดงระดับนี้ในเทพปิงปองตัวน้อย ทำให้เราติดหนึบเลย