ฉากเปิดเรื่องในสนามบินช่างกดดันจนหายใจไม่ออก สายตาของพระเอกที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดตัดกับสีหน้าเย็นชาของนางเอกได้อย่างลงตัว แต่จุดพีคจริงๆ คือฉากย้อนอดีตหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่ปากกาด้ามเดิมกลายเป็นพยานรักและรอยน้ำตาของเด็กน้อย เรื่องราวใน ล่อรัก กวาดมรดก ดึงอารมณ์คนดูได้เก่งมาก โดยเฉพาะจังหวะที่พระเอกเก็บปากกาขึ้นได้ในคืนฝนตก แสงไฟนีออนสะท้อนความโดดเดี่ยวแต่ก็แฝงความหวัง การตัดสลับระหว่างอดีตและปัจจุบันทำให้เห็นปมด้อยในใจตัวละครชัดเจน จนอยากกดติดตามตอนต่อไปทันทีว่าความจริงจะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่