การขอโทษที่ไม่มีค่า
เมื่อสายเลือดไม่สำคัญเท่าความจริงใจ
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าสายเลือดอาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดในครอบครัว แต่คือความจริงใจและการให้เกียรติต่างหาก การที่แม่บุญธรรมพยายามใช้ความเป็นแม่มาบีบคั้นกลับทำให้ลูกสาวห่างเหินมากขึ้น เป็นบทเรียนที่ดีสำหรับพ่อแม่ทุกคนที่ต้องระวังการกระทำต่อลูกๆ
จุดจบของความสัมพันธ์ที่แตกหัก
ดูแล้วรู้สึกสะเทือนใจมากค่ะ ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นสนามรบทางอารมณ์ การที่แม่บุญธรรมยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งก้มกราบขอโทษ แต่ลูกสาวก็ยังปฏิเสธ แสดงให้เห็นว่าบางทีความเสียหายมันเกินกว่าจะซ่อมแซมได้แล้ว น่าเศร้าจริงๆ
ความเงียบที่ดังกว่าเสียงร้องไห้
ชอบการแสดงของนางเอกมากค่ะ ไม่ต้องตะโกนก็สื่ออารมณ์ได้ชัดเจน แค่สายตาที่มองแม่บุญธรรมก็บอกทุกอย่างว่าเธอเจ็บแค่ไหน การที่เธอปฏิเสธความเป็นแม่และบอกว่าตัวเองเป็นแค่เด็กกำพร้า มันคือการตัดสัมพันธ์ที่โหดร้ายแต่จำเป็นเพื่อปกป้องตัวเองและลูกๆ ในใจ
เมื่อความลับถูกเปิดเผย
พล็อตเรื่องเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความจริงเรื่องสายเลือดเริ่มกระจ่าง การที่แม่บุญธรรมพยายามทุกวิถีทางเพื่อขอความเมตตา แต่กลับถูกปฏิเสธซ้ำๆ ทำให้เห็นถึงความแตกหักของความสัมพันธ์ในครอบครัว ที่น่าสนใจคือปฏิกิริยาของพี่ชายที่พยายามไกล่เกลี่ยแต่ดูเหมือนจะสายเกินไป
บทเรียนราคาแพงของแม่บุญธรรม
ดูแล้วรู้สึกสงสารแม่บุญธรรมนะคะ แต่ก็นึกถึงคำที่ว่าทำกรรมใดไว้ย่อมได้ผลอย่างนั้น การที่เธอเคยทำร้ายจิตใจลูกสาวไว้ก่อน ทำให้ตอนนี้ต่อให้ร้องไห้แค่ไหนลูกก็ไม่เชื่อใจแล้ว ฉากที่เธอจะก้มกราบขอโทษคือจุดพีคที่แสดงถึงความหมดอาลัยตายอยากของแม่คนนึง
