ฉากต่อสู้ในโรงพยาบาลที่ถล่มลงมาทำออกมาได้ยิ่งใหญ่และสมจริงมาก เสียงเอฟเฟกต์และการเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดสิงโตทำให้รู้สึกถึงความอันตรายที่ใกล้เข้ามาตัว คนดูอย่างเราแทบจะกลั้นหายใจตามตัวละครเลย โดยเฉพาะฉากที่ตึกพังทลายภายใต้แสงจันทร์สีแดงช่างเป็นภาพที่ตราตรึงใจ ใน โลกหลอน แต่ผีดันสวย ฉากแอ็คชั่นไม่ได้มีแค่ความรุนแรงแต่ยังมีความสวยงามของศิลปะซ่อนอยู่ด้วย
ต้องยกนิ้วให้กับการสร้างตัวละครที่มีความลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่ภูตที่น่ากลัวแต่ยังมีมุมที่น่ารักและน่าเอ็นดู โดยเฉพาะคู่พระนางที่มีเคมีเข้ากันได้ดีมาก เวลาอยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกอบอุ่นทั้งที่สถานการณ์รอบตัวจะเลวร้ายแค่ไหน การที่พระเอกยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องคนอื่นแสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้นำที่แท้จริง ดู โลกหลอน แต่ผีดันสวย แล้วรู้สึกว่าความรักสามารถเอาชนะความกลัวได้จริงๆ
การออกแบบฉากและแสงสีในเรื่องนี้ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก บรรยากาศในโรงพยาบาลร้างที่เต็มไปด้วยความมืดและแสงสีแดงสลัวๆ ช่วยสร้างความรู้สึกอึดอัดและกดดันให้คนดูได้อย่างดี ทุกฉากที่ตัวละครเดินผ่านดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่ตลอดเวลา ทำให้เราต้องจ้องหน้าจอโดยไม่กล้ากระพริบตา โลกหลอน แต่ผีดันสวย เป็นเรื่องที่ดูแล้วนอนไม่หลับแน่นอน แต่ก็ไม่อยากหยุดดูเพราะอยากรู้ตอนต่อไป
ตอนแรกนึกว่าจะเป็นเรื่องผีธรรมดาๆ แต่พอไปดูจริงๆ แล้วกลับมีพล็อตที่ซับซ้อนและน่าสนใจมาก การที่ตัวละครหลักไม่ได้ต่อสู้กับผีเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องต่อสู้กับความรู้สึกภายในตัวเองด้วย ทำให้เรื่องนี้มีมิติมากขึ้น ทุกครั้งที่คิดว่ารู้ตอนจบแล้ว เรื่องก็หักมุมไปทางอื่นทันที ทำให้เราต้องติดตามอย่างใจจดใจจ่อ ใน โลกหลอน แต่ผีดันสวย ทุกตอนมีอะไรใหม่ๆ ให้ตื่นเต้นเสมอ ไม่เคยน่าเบื่อเลยสักนิด
ดูแล้วขนลุกแต่ก็อดยิ้มไม่ได้กับฉากที่เจ้าแมวใส่หมวกปรากฏตัวท่ามกลางความวุ่นวาย เรื่องราวใน โลกหลอน แต่ผีดันสวย เล่นกับอารมณ์คนดูได้ดีมาก จากที่กลัวจนตัวสั่นกลับกลายเป็นเขินอายเมื่อเห็นปฏิกิริยาของพระเอกที่มีต่อภูตสาว ความขัดแย้งระหว่างความน่ากลัวกับความน่ารักทำให้เรื่องนี้น่าติดตามสุดๆ อยากให้ฉากแบบนี้มีเยอะๆ จะได้พักหายใจบ้าง