สองหนุ่มยืนหันหน้ากันบนถนนที่ใบไม้ร่วงเกลื่อนกลิ้นอายฤดูใบไม้ร่วง ชายในเสื้อโค้ทยาวสีดำดูเย็นชาแต่ตาแฝงความเจ็บปวด ส่วนอีกคนในสูทเทาจับมือไว้แน่น ราวกับกำลังตัดสินใจครั้งสำคัญ แล้วเขาก็เดินผ่านไปโดยไม่หันกลับ—แต่กล้องเลื่อนตามจนเห็นว่าเขาหยุดที่รถขาว มองกลับไปอย่างลังเล ก่อนจะขึ้นรถหายไปในความมืด ฉากเปลี่ยนเป็นห้องประชุมที่ทุกคนนั่งเรียงราย แต่ความตึงเครียดไม่ได้อยู่ที่คำพูด แต่อยู่ที่การหลบสายตาของหญิงสาวในเสื้อโค้ตดำที่มีเข็มกลัดรูปมงกุฎ ขณะที่ผู้อาวุโสในหมวกฟางค่อยๆ ผลักเก้าอี้ถอยหลัง แล้วพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงแหบๆ... ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน ยกเว้นเธอ เธอยืนนิ่ง วางมือลงบนโต๊ะอย่างมั่นคง แล้วหันไปมองคนที่ยังนั่งอยู่คนเดียว—เหมือนว่าเกมจริงเพิ่งจะเริ่มในพันธะร้าย