ฉากที่แม่กำลังเก็บของลูกสาวลงถุงดำแล้ววิญญาณน้อยๆ ยืนร้องไห้อยู่ข้างๆ มันบีบหัวใจมากจริงๆ ความรู้สึกผิดที่แผ่ซ่านออกมาจากสายตาของผู้เป็นแม่ทำให้คนดูอย่างเราจุกอกจนพูดไม่ออก การแสดงใน อาลัยสองโศก เรื่องนี้กินใจสุดๆ
ชอบมุมของพ่อที่พยายามทำอาหารดีๆ ไปเคาะประตูห้องลูก แต่สุดท้ายก็ได้แต่ยืนพิงประตูด้วยความหมดหวัง สีหน้าของเขามันบอกเล่าความทุกข์ที่พูดออกมาไม่ได้ดีกว่าคำพูดใดๆ ทั้งสิ้น เป็นฉากที่เงียบแต่ทรงพลังมาก
ภาพของเด็กหญิงในชุดนอนสีฟ้าที่ลอยไปมาพร้อมน้ำตา มันสื่อถึงความโดดเดี่ยวและความน้อยใจได้ชัดเจนมาก แม้จะไม่มีเสียงแต่แววตาของเธอตะโกนออกมาว่าต้องการความรักจากพ่อแม่แค่ไหน ดูแล้วใจสลายจริงๆ
ฉากทะเลาะกันระหว่างสามีภรรยาที่ภรรยากำลังตั้งครรภ์ มันสะท้อนปัญหาครอบครัวได้จริงมาก ความเครียดที่สะสมจนระเบิดออกมาทำให้บรรยากาศตึงเครียดไปทั้งบ้าน ดูแล้วรู้สึกอึดอัดแทนตัวละครสุดๆ
การที่แม่หยิบรูปครอบครัวขึ้นมาดูแล้วตัดสินใจโยนลงถังขยะ มันเหมือนการตัดขาดความทรงจำดีๆ ทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง ฉากนี้ใน อาลัยสองโศก บอกเล่าจุดแตกหักของความสัมพันธ์ได้เจ็บปวดที่สุด
โทนสีฟ้าเย็นๆ ที่ใช้กับฉากวิญญาณตัดกับแสงอุ่นๆ ในบ้านมันสร้างอารมณ์ที่แปลกแยกได้ดีมาก ทำให้รู้สึกได้ว่าวิญญาณน้อยนั้นไม่อาจกลับเข้าไปสู่ความอบอุ่นของครอบครัวได้อีกแล้ว
ดูจบแล้วรู้สึกเหมือนได้บทเรียนเกี่ยวกับการดูแลใจคนในครอบครัว การมองข้ามความรู้สึกของลูกอาจนำไปสู่โศกนาฏกรรมที่แก้ไขไม่ได้ เรื่องนี้เตือนใจพ่อแม่ทุกคนได้ดีมาก
นักแสดงทุกคนทำได้ดีมาก โดยเฉพาะฉากที่แม่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจ มันสมจริงจนคนดูต้องกลั้นหายใจตาม เป็นผลงานการแสดงที่ควรค่าแก่การจดจำ
แม้เรื่องจะเศร้าแต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ จากสีหน้าของพ่อที่ยังไม่ยอมแพ้ พยายามจะซ่อมแซมความสัมพันธ์ที่แตกสลาย ให้กำลังใจคนดูที่กำลังเจอปัญหาครอบครัวได้ดีมาก
พล็อตเรื่องใน อาลัยสองโศก มันใกล้ตัวเรามาก ปัญหาครอบครัวที่สะสมจนระเบิดออกมา เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้จริงในทุกบ้าน ดูแล้วต้องกลับมาทบทวนความสัมพันธ์กับคนในบ้านตัวเองทันที
รีวิวตอนนี้
ดูเพิ่มเติม