ฉากเปิดเรื่องแค่ถอดรองเท้าก็บอกเล่าเรื่องราวได้มากแล้ว รูปโพลารอยด์ที่แปะอยู่ใต้ส้นรองเท้าช่างเป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำที่พยายามซ่อนไว้ แต่สุดท้ายก็หลุดออกมาเหมือนความลับที่เก็บไม่อยู่ ความเจ็บปวดของผู้หญิงคนนั้นสื่อผ่านแววตาได้ดีมาก ทำให้คนดูอย่างเราอินไปกับ รักยังไม่ทันเอ่ย ที่ต้องเก็บซ่อนไว้ในใจ
การแต่งตัวของตัวละครชายในเรื่องนี้ดูดีมีระดับมาก แต่สีหน้าของเขาบอกถึงความกังวลและความสับสนอย่างชัดเจน ฉากที่เขาเข้าไปหาผู้หญิงแล้วถูกผลักไสแสดงให้เห็นถึงกำแพงในใจที่สร้างขึ้นมาจากความเจ็บปวดในอดีต การแสดงของทั้งคู่ใน รักยังไม่ทันเอ่ย ทำได้สมจริงจนน่าตกใจ
สีหน้าของผู้หญิงชุดดำตอนเห็นรูปโพลารอยด์บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้คำพูด ความเจ็บปวดที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นน้ำตาและคำพูดที่ตัดพ้อ การที่เธอพยายามเข้มแข็งแต่ภายในพังทลายเป็นอะไรที่สะเทือนใจมาก ดูแล้วรู้สึกอยากเข้าไปกอดตัวละครใน รักยังไม่ทันเอ่ย เลย
ชอบวิธีการเล่าเรื่องที่ใช้ภาพใกล้ไกลสลับกันเพื่อเน้นอารมณ์ตัวละคร โดยเฉพาะช็อตที่ซูมเข้าไปที่ดวงตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า กับช็อตที่แพนลงมาที่รองเท้าที่มีรูปติดอยู่ การตัดต่อแบบนี้ทำให้คนดูรู้สึกอึดอัดและลุ้นไปกับตัวละครว่าเรื่องจะลงเอยอย่างไรใน รักยังไม่ทันเอ่ย
มีหลายฉากในเรื่องที่ตัวละครไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ความเงียบนั้นกลับสื่อสารความรู้สึกได้มหาศาล โดยเฉพาะตอนที่ผู้ชายนั่งก้มหน้าและผู้หญิงยืนมองด้วยสายตาที่ผสมผสานระหว่างความรักและความผิดหวัง บรรยากาศแบบนี้ทำให้ รักยังไม่ทันเอ่ย ดูมีมิติและลึกซึ้งกว่าละครทั่วไป
สังเกตไหมว่าตัวละครผู้หญิงใส่เครื่องประดับที่ดูหรูหราและแพงมาก สร้อยคอและต่างหูสีดำตัดกับชุดได้อย่างลงตัว สิ่งนี้สื่อถึงสถานะทางสังคมที่สูงส่งแต่กลับต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องส่วนตัว ความขัดแย้งระหว่างภาพลักษณ์ภายนอกกับความรู้สึกภายในคือจุดเด่นของ รักยังไม่ทันเอ่ย
รูปถ่ายใบเดียวที่สามารถทำลายความสงบสุขของครอบครัวได้ ช่างเป็นพล็อตเรื่องที่คลาสสิกแต่ไม่เคยล้าสมัย การที่รูปไปติดอยู่ที่รองเท้าทำให้รู้สึกเหมือนอดีตที่พยายามจะก้าวข้ามแต่ก็ยังติดพันอยู่ การจัดการกับอดีตคือหัวใจสำคัญของเรื่อง รักยังไม่ทันเอ่ย ที่ทำให้คนดูต้องขบคิด
นักแสดงนำทั้งคู่แสดงได้ยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะการใช้สายตาและสีหน้าในการสื่ออารมณ์ ไม่ต้องพึ่งพาบทพูดเยอะก็ทำให้คนดูเข้าใจความรู้สึกของตัวละครได้ การสั่นของมือและน้ำเสียงที่สั่นเครือในตอนท้ายเรื่องทำให้ รักยังไม่ทันเอ่ย เป็นละครที่ดูแล้วประทับใจไม่รู้ลืม
การจัดแสงและมุมกล้องในเรื่องนี้ช่วยสร้างบรรยากาศที่อึดอัดและตึงเครียดได้ดีมาก แสงที่ส่องเข้ามาจากหน้าต่างทำให้เห็นรายละเอียดบนใบหน้าตัวละครชัดเจนขึ้น ในขณะที่มุมกล้องที่ถ่ายจากด้านหลังทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเป็นผู้บุกรุกที่กำลังแอบดูความลับของ รักยังไม่ทันเอ่ย
ตอนจบของเรื่องนี้ไม่ได้ปิดทุกอย่างลงอย่างสวยงาม แต่ทิ้งปมไว้ให้คนดูได้คิดต่อว่าตัวละครจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไร ความไม่แน่นอนของอนาคตทำให้ รักยังไม่ทันเอ่ย ดูสมจริงและใกล้เคียงชีวิตคนเราที่สุด เป็นละครที่ทำให้เราต้องกลับมาทบทวนความสัมพันธ์ของตัวเอง
รีวิวตอนนี้
ดูเพิ่มเติม