ชอบการแสดงของนางเอกชุดแดงมาก ยิ้มทั้งน้ำตาแต่พยายามทำตัวเข้มแข็ง ฉากที่เธอหัวเราะออกมาแล้วหันไปมองต้นไม้นั่นช่างสะเทือนใจสุดๆ ในรักลิขิตฟ้า เซียนลิขิตใจ ฉากนี้ทำให้รู้ว่าบางครั้งการยิ้มอาจไม่ใช่ความสุขเสมอไป แต่เป็นการปกปิดความเจ็บปวด
ฉากที่นางเอกเดินไปจับต้นไม้นั่นช่างมีความหมายลึกซึ้งมาก เหมือนเธอ กำลังพยายามยึดเหนี่ยวความทรงจำหรือคำสัญญาบางอย่างไว้ ในรักลิขิตฟ้า เซียนลิขิตใจ ต้นไม้นี้คงเป็นพยานรักหรือพยานแห่งความเจ็บปวดของเธอแน่ๆ ดูแล้วน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
ชอบฉากที่ทุกคนยืนเงียบๆ มองนางเอกชุดแดง ไม่มีใครพูดอะไรแต่ความรู้สึกมันล้นออกมาจากสายตาทุกคน ในรักลิขิตฟ้า เซียนลิขิตใจ ฉากนี้สอนให้รู้ว่าบางครั้งความเงียบก็สื่อสารได้มากกว่าคำพูดร้อยคำพันคำเลยจริงๆ
นางรองชุดขาวในรักลิขิตฟ้า เซียนลิขิตใจ ไม่ได้เป็นตัวร้ายแบบที่เราคิด แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสารและความเข้าใจต่อสถานการณ์ ดูแล้วรู้สึกว่าเธออาจต้องแบกรับอะไรไว้มากมายเหมือนกัน ไม่ใช่แค่ตัวประกอบธรรมดาๆ
งานโปรดักชั่นในรักลิขิตฟ้า เซียนลิขิตใจ สวยมากจริงๆ ฉากสวนที่มีต้นไม้ใหญ่และบ่อน้ำ สร้างบรรยากาศที่ทั้งสวยงามและเศร้าสร้อยไปพร้อมกัน เหมาะกับอารมณ์ของตัวละครในฉากนี้สุดๆ ดูแล้วเหมือนอยู่ในโลกแฟนตาซีเลย